Feeds:
نوشته‌ها
دیدگاه‌ها

Archive for the ‘فوتبال’ Category

فوتبال سیاسی

بلبشویی که در فوتبال ما حاکمه نمونه کوچک شده ای از بلبشوییه که در جامعه در همه حوزه ها وجود داره. به هر کجای این کشور بنگری چنین بلبشویی داره. به این دولت و به این نظام هم ربطی نداره. بلبشوی موجود تأثیر انباشتی و تجمعی از سال ها و دولت ها و حکومت هاست که الان چنین نمودی داره. اکثر مشکلات و نابهنجاری هایی که تو این جامعه وجود دارن چنین ویژگی بلند مدتی دارن و معمولا هیچ راه حل قطعی مسالمت آمیز و بدون دردی ندارن. ما ها چندین و چند ساله که استخون هامون شکسته، پینه زدیم، اما نه کامل و صحیح، این قدر پینه رو پینه زدیم که حالا انحرافش به حد تحمل ناپذیری رسیده. حالا چاره ای نیست جز این که استخون رو بشکنیم و از نو جوش بزنیم، حال این که آیا به درستی جوش می خوره یا نه، حرفی دیگه ای هست. نکته اینه که چاره ای جز شکستن، جز درد کشیدن برای از نو جوش دادن نداریم.

بلبشویی که دادکان به اون اشاره کرد، چنانه که همه دیگری رو مقصر به وجود اومدن بلبشو و رشدش می دونن. دادکان با همه صراحت و سخنوری که در کوبیدن علی آبادی داشت، اما به این ایراد اساسی خودش اشاره ای نکرد که عاجز از تعامل صحیح با کسیه که به صورت قانونی سیاست گذار در عرصه ورزشه. حتی اگه علی آبادی کارشکنی می کرد، دادکان می تونست لج بازی های پچه گونه اش رو نکنه. دادکان چنان صحبت می کرد که اگه سال های زیادی از دوران مدیریتش گذشته بود، اگه ماها هنوز مدیریت صفایی فراهانی رو تو ذهن نداشتیم گمان می بردیم که شاید واقعاً دوره دادکان بهترین دوره فدراسیون فوتبال بود.

سیاسی ترین نود، جنبه ای دیگه از جنبش سبز رو نشون داد. عادل فردوسی پور تونست با صراحت دادکان برنامه نودی رو رقم بزنه که یکی دیگه از مظاهر جنبش سبز تموم نشدنی باشه. جنبش سبزی که به دلیل فراگیر بودن پتانسیل های فراوون برای مبارزه مدنی بدون خشونت داره. امروز برنامه نود، مثل نماز جمعه هاشمی، مثل روز قدس امسال شاهد هزاران نفری بود که برای اولین بار و فقط به خاطر جنبش سبز اونو می دیدن و به حق که دادکان با صراحت کلام و عادل با کنایه سبزها رو مسرور و شاد کردن.

پ.ن: روز اول، 23 خرداد، وقتی هنوز نمی دونستیم که ما کم نیستیم، که ما بی شماریم، هر صد متر همه می گفتن بشینیم، همه می نشستن. تو هر جمعی یکی پا میشد جمعیت رو کنترل می کرد. صدای شور و شادی بلند میشد که از هر طرف می بینی تهِ جمعیت معلوم نیست. نشستن هیچ نشونه خاصی بر اعتراض نبود، مهم این بود که ما به خودمون نشون می دادیم که بی شماریم و روحیه می گرفتیم. تو سبزترین برنامه نود، گزینه آخر بی ربط ترین پاسخ به مسابقه پیامک کوتاه بود، اما مهم این بود که ما به خودمون نشون دادیم که همچنان و همیشه بی شماریم. ما اگه در کنار هم بمونیم به هم دیگه روحیه میدیم.

Read Full Post »

فقط یه آدم روانی می تونه همچین بیانیه ای بده! بیانیه این آقا زیاد مهم نیست، مهم اینه که این آقا قراره مهمترین بازی تیم ملی رو در چند سال اخیر سرمربیگری کنه.

Read Full Post »

«بيل شنکلي» مربي اسکاتلندي و سابق باشگاه ليورپول «براي بعضي‌ها فوتبال يعني مرگ و زندگي. در حالي که فوتبال، چيزي فراتر از مرگ و زندگي است.!»
» سر الف رمزي » سرمربي انگليس در جام جهاني 1966«فوتبال زندگي نيست ؛ بلكه چيزي فراتر از زندگي هست …»

فوتبال محصول جامعه بعد رنسانسه. جامعه اي که گرفتار عقلانيت ابزاري شده و سعي مي کنه همه چيزها رو عقلاني کنه یا با عقل توجیه پذیر. رشد چنین جامعه ای در نقاط مختلف دنيا با رشد تکنولوژي و فناوري همراهه. جامعه از يه طرف به کمک ساخته هاش ميزان خطرات طبيعي و انساني را تا حدي کاهش ميده و از طرفی تو مسیر توليد خطرات مصنوعي حرکت مي کنه. ظهور فيلم هاي اکشن ، شهر بازي با اسباب بازي هاي توليد دلهره و اضطراب مصنوعي، و با نگاهي ديگر ميشه فوتبالو  نيز تو همين راستا دید. 
تو دنيایي که ديگه معجزه ها تموم شده و انسان با اتکا به عقلانيتش، دعا و اتفاق رو تو زندگي روزمره‌اش کمرنگ تر از گذشته مي بينه؛ فوتبال دنيايي سر شار از معجزه هاي عجيب و غريبه و شادي ها و غم هاي بي پاياني رو بهمراه داره. آري فوتبال نماد اون چیزاییه که انسان هزاره سوم اونا رو گم کرده. 

اما اوج فوتبال یعنی داربی!

واقعاً داربي‌ها چرا مهم شدن و اصلن به چه دردي مي‌خورن؟ شايد سوال ساده‌اي باشه اما تضاد دو قطب مخالف، امری مختص فوتبال و ورزش نيست. همه تاریخ پر بوده از رقابت های دو قطبی، حق و باطل، خوبی علیه بدی، شرق و غرب و …جهان در اثر كنش دو نيروي متضاد به پيش ميره و نبرد خير و شر از ازل تا ابد ادامه داره. انگيزه این نبرد همیشگی اینه که با از بين بردن بدي به انتهاي خوب زندگي برسيم. اما پس از سالیان دراز، این جنگ از حالت ابزار بودن در اومد و خودش هدف شد. انسان محتاج این جنگه و بدون این جنگ و رقابت توان ادامه حیات رو نداره. انسان در گذر تاریخ فهمیدش که حذف کامل رقیب جز به حذف خودش منتهی نمیشه، بقا در جنگ همیشگیه و اگه شر نباشه خوبی چه معنایی داره؟؟ خوبی جز با شر و ضد شر بودن تعریف نمیشه.

در واقع داربي هويت‌يابي با تعريف قطب مخالفه. درك نظام دو قطبي برخي از پارادوكس‌هاي ذهني رو حل مي‌كنه. احترام به حريف هيچ تداخلي با فحش دادن بهش نداره، وجود تيم مقابل رو مي‌پذيري اما ضرورتي نداره كه در گفته‌هات بي‌طرف باشي چون تو قطب مخالف نشستي و اين كه چگونه هستي بستگي به اين داره كه رقيبت چگونه نيست. وقتي آبي نيستي پس قرمزي. چون سبز، زرد و هيچ رنك ديگري وجود نداره، اين رنگا بي‌تاثير و خنثي هستن مثل ميانه آهن‌ربا اگر تحرك و پویایی مي‌خوای بهتره تو يكي از دو قطب مخالف باشی.

پ.ن1: خداییش امداد دستی علیزاده اگه نبود؛ لنگی ها چه می کردن؟

Read Full Post »

90

adelما ایرانی ها عادت به تملق داریم، اگه کسی مجیزمان را نگه، اگه قدرتش رو داشته باشیم، کاری می کنیم که حرف زدن یادش بره. 90 به دلایل بسیاری در تاریخ ایران تک هستش، عادل فردوسی پور به تنهایی برنامه ای رو ساخته که به جای همه مجیز گویی های چند هزار ساله ایرانی ها، مستقیماً و در پر مخاطب ترین رسانه به انتقادی تند و تیز و با لحن جدیداً آمیخته به طنز هر حاشیه فوتبال ایرانی (که واقعاً شبیه به زندگی ایرانیه) رو زیر سوال میبره. این ها همه یه طرف، ستودنیه صبر و شکیباییه مسئولان ذیربط صدا و سیما برای حمایت همیشگیشون از 90. 90 مثل یه آیینه هر دوشنبه به ما ایرانی ها نشون میده که وقتی نقش بازی نمی کنیم چقدر متفاوتیم و این تصویر واقعی ایرانه! ایرانی که هم میثاقیان داره، هم فیروز کریمی و هم جلالی و قطبی! ایران مجموعه کامل از تناقض هاست. و همین تناقض هاست که دوست داشتنیش می کنه. نقش عادل فردوسی پور در 90 انکار نشدنیه. 90 بدون عادل فردوسی پور و شخصیت خاص او هویتی نداره. عادل همه حواشی فوتبال رو با صراحت نشون میده و هیچ ترسی از عواقب اون نداره. ولی برای رسیدن به این مرحله باید خیلی مراقب بود. خیلی ها می خوان عادل نباشه و عادل واقعا سعی کرده در زندگی شخصیش هیچ سوتی و حاشیه ای نداشته باشه تا با خیال راحت حاشیه های فوتبال رو به تصویر بکشه.

امیدوارم این احمق های بی جنبه کاری نکنن که تنها آیینه ملی ایران تعطیل بشه.

Read Full Post »

communication skills

Afshin_Ghotbi قطبی به خاطر دانشش محبوب نشده، ما قبلا هم تو این فوتبال آدم علمی کم نداشتیم! قطبی یه چیزهای دیگه داشت که حالا دخترا بجای چسبودن عکس نیک بخت عکس اونو به دیواره اتاقش می چسبونن!

باور کنید به خاطر جنتلمن بودن او هم نیست! مگه ما جنتلمن تو این فوتبال نداشتیم! ولی…

من فکر می کنم و مطمئنم مهارت های ارتباطی او باعث موفقیت او شده، باعث محبوبیت او شده!!!

اینکه شخصیت او در چندین کشور شکل گرفته و دارای یک فرهنگ انسانی بین المللی هست، اینکه برای تک تک حرف هایی که بر زبان می آورد فکر می کند بر خلاف اکثر ما ایرانیان و تقریبا همه اهالی فوتبال! اینکه direct  حرف زدن رو به  indirect حرف زدن ترجیح می دهد،‌اینکه او خواستن رو با امید و علم و تعهدش صرف می کند!

قطبی در فوتبال ایران نمی ماند، چون  این همه ناسازگاری و تفاوت ها را کسی نمی تونه تحمل کنه!

پ.ن:

اصل اول کری خوندن: هیچ وقت کم نیار!

پرسپولیس قهرمان شد که شد، حالا هر 10 سال یه بار لنگی ها هم باید قهرمان شن دیگه، جام حذفی هم واسه ماست!! چه حالی میده اسیا با سپاهان، پرسپولیس، و از همه مهمتر تیم همیشه قهرمان استقلال!

Read Full Post »

ایران باخت! و این بار بعد از 4 بازی بد!

Read Full Post »

پاس و همدان

من نمی دونم چرا همه از انتقال باشگاه پاس به همدان انتقاد می کنند، همه این کار رو باعث نابودی تیم ریشه دار پاس می دونند. در حالیکه من فکر می کنم این تصمیم یکی از عاقلانه و منطقی ترین تصمیمی بود که در دولت نهم گرفته شد. باشگاهی که بعد از 50 سال استفاده از بودجه دولتی نتوانسته حتی اندک طرفداری نیز جذب کند، چه سودی برای پیشرفت این فوتبال خواهد داشت. در واقع من فکر می کنم اگه دولت می خواد برای فوتبال سرمایه گذاری کنه نباید در تهران با وجود این همه شرکت بزرگ خصوصی و سرمایه داران بزرگ کشوری چنین کاری کنه. بهر حال استفاده از بودجه عمومی حق همه مردم ایرانه و بهتر اینه در جاهایی این بودجه صرف بشه که ظرفیت هایی برای خصوصی سازی نداره و نه در پایتخت. تمرکز سرمایه گذاری فوتبال در چند شهر مطمئنا برای قوتبال مفید نخواهد بود و استعداد های زیادی دیده نخواهند شد. تیم پاس در همدان بر خلاف تهران طرفدار زیادی خواهد داشت و این باعث رونق بیش از پیش فوتبال خواهد شد.

Read Full Post »

Older Posts »