بارها در خبرگزاری ها آمده است که صادرات غیر نفتی در دولت نهم بیشتر از دولت های گذشته بوده است. اولین واکنش ما بعد از شنیدن این خبر مخالفت با اون و موضع گرفتن در قبال اونه. چون برداشت ما از این دولت، بی برنامگی و ضعف در اجرای پروژه ها و برنامه های مختلفه. واکنش عامه مردم اینه که براحتی صحت این آمار رو زیر سوال می برن و آمار رسمی سازمان هایی چون بانک مرکزی و مرکز آمار رو مخدوش اعلام می کنن. (احتمالا هنوز مناظره کروبی و احمدی نژاد یادتون نرفته). این واکنش مضحک فقط و فقط باعث میشه که خود فرد زیر  سوال بره. بهر حال سازمان هایی جون بانک مرکزی و مرکز آمار، سال هاست که اطلاعاتی رو منتشر می کنن که نه از جانب اساتید دانشگاه و متخصصین داخلی و نه از طرف نهادهای بین المللی مورد تردید قرار نگرفته.
خب پس بی خیال زیر سوال بردن آماری بشیم و خودمون رو مضحکه عام و خاص نکنیم. حالا فکر کنیم واقعاً دلایل افزایش صادرات غیر نفتی در دولت نهم چی می تونه باشه. بیایم به این فرایند بصورت سیستمی در بازه زمانی نگاه کنیم. در واقع اشتباه بزرگ این می تونه باشه که وقتی خبری رو می شنویم، اون رو در طول زمان بررسی نکنیم. مقایسه برش های زمانی مختلف قطعا و بی تردید جوری طراحی شده و به ما نشان داده شده که گوینده خبر، نتیجه ای رو که می خواد بگیره.
در این مورد، قبل از هر واکنشی باید آمار رسمی بانک مرکزی به عنوان یه نهاد همیشه معتمد بپذیریم. این آمار به ما میگه که میزان صادرات غیر نفتی در دولت نهم بیش از دولت های قبلیه. صادرات در نتیجه تولید بیش از نیاز داخل انجام میشه. پس در این دولت یا نیاز داخل کم تر شده و یا تولید بیشتری صورت گرفته. با نگاهی ساده به همون آمار بانک مرکزی متوجه میشیم که سهم عمده این صادرات مربوط به بخش های بالادستی نفت (مثل پتروشیمی) و صنایع مرتبط با صنعت نفت داره.
آیا نیاز داخل کمتر شده؟ این تولیدات صادراتی، در صنایع مختلف کشور مصرف میشه. نکته حایز اهمیت اینه که اکثر صنایعی که با مصرف کننده نهایی سر و کار داره، به علت این که در قسمتی از زنجیره ارزشش وابسته به واردات کالاهای خاص از خارج از کشور بوده، و به علت تحریم و بد شدن رابطه با خارج، رکود داشته. در نتیجه نیاز داخلی به این تولیدات واسطه ای صنعتی کم شده.
آیا تولید داخل بیشتر شده؟ با یه نگاه ساده به همون آمار بانک مرکزی میشه فهمید که تولیدات در این چند ساله به شدت زیاد شده. تولید صنعتی در بستری از سرمایه گذاری مالی، تکنولوژیکی و منابع انسانیه. هر سه نوع این سرمایه گذاری در بازه ای از زمان رخ میده. این بازه از زمان برای هر صنعتی عدد منحصر به فردیه. میشه گفت برای این صنایع این بازه زمانی از 4 تا 15 سال طول میکشه. در نتیجه براحتی میشه نتیجه گرفت که دولت نهم میوه های رسیده باغی رو برداشت می کنه که دولت های قبلی اونو آباد کرده بودن.
این بحث رو میشه از جنبه های مختلف خیلی بیشتر باز کرد و در ابعاد گوناگون میشه در بعد زمان به عقب رفت تا دلایل و ریشه های اونو فهمید. اتفاقاتی که می افتن معمولاً یه دلایلی در گذشته دارن، خبرهایی که می شنویم در اثر یه روابط علی و معلولی در بازه ای از زمان به راحتی قابل توجیه هستن.
اینجا یه تحلیل از یه خبر فانتزی بی بی سی رو نوشتم. (حتماً بخونین) خبر خیلی فانتزیه ولی حرف اصلی من همینه که تو این چند خط بالاتر گفتم. عدم نگاه مقطعی و غیر سیستمی به رویدادها!

پ.ن: اگر در این نظر سنجی شرکت نکردین، خواهش می کنم یک دقیقه از وقتتان رو به من بدین.

اگر حتی کمی از آن را برای هر کسی تعریف کنم، بی شک می گوید رویاهای زیبایی است. بی شک می گوید چقدر تخیل قوی داری. اما هیچ کس نخواهد گفت که چه خاطرات زیبایی، چه روزهای تکرار نشدنی! می دانی فاطیما، هیچ کس باور نخواهد کرد که آن ها خاطره باشد، هیچ کس باور نخواهد کرد که آن ها در ظرف مکان و زمانی اتفاق افتاده باشد. من و تو، حتی اگر بخواهیم آن چه برایمان اتفاق افتاده را برای کسی تعریف کنیم، حتی اگر بخواهیم پرده دری کنیم، کسی باور نخواهد کرد. کسی سرزمین مقدس ما، معراج ما را نخواهد فهمید.

چنان به آرامی، مرزهای ناممکن را در هم شکستیم  که در آن سوی مرزها، همه چیز خوشایند بود و لذت! بی شک هر دردی مژده از لذتی خواهد داد. هر چه درد، شدید تر باشد، لذت ناب تر است. چقدر ما سالیان درد کشیدیم، چقدر به خودمان می گفتیم که روزهای لذت نیز خواهد آمد. چقدر تنها بودیم. ما از خیلی چیزها عبور کرده ایم، ما باید عبور می کردیم، اما در لحظات عبور، نه تنها به حرمت ها  ضربه ای نزده ایم، بلکه بر قداست ها افزوده ایم. ما چراغ ها را خاموش کردیم، ما حرف نمی زدیم، ما در تاریکی به سایه ها نگاه می کردیم. ما به نسیم فکر می کردیم و صداها را دنبال می کردیم. ما حرف نمی زدیم اما با گوش جان می شنیدیم. می شنیدم که چه می گویی و می شنیدی که چه می گویم. می خندیدیم به آن ها که در جسم حبس شده اند و به بالاترین نقطه ای که دیده میشد، خیره می شدیم. ما هوشیارانه مست بودیم.
فاطیما فاطیما فاطیما، همچنان و همیشه خالصانه و ناب دوستت دارم؛ دوست داشتنی، افزایشی و تا بی کران رویاها!

یک قطار که جز شما کسی دیگه ای توش نیست به سرعت به سمت مقصد داره میره. به شما خبر میدن که 10 نفر در دو کیلومتری اینجا روی ریل ایستاده اند و اگه قطار به مسیرش ادامه بده، اون 10 نفر کشته میشن. اما قبلش یه مسیر فرعی قرار داره که میشه جهت حرکت قطار رو عوض کرد. اما روی ریل مسیر فرعی که سال هاست قطاری عبور نکرده یه نفر ایستاده و اگه قطار مسیرش رو عوض کنه اون یه نفر می میره. شما نمی تونین به این افراد خبر بدین که قطار داره میاد و همچنین سیستم ترمز قطار هم از کار افتاده. در هر دو مسیر هیچ خطری شما رو تهدید نمی کنه. شما کدوم مسیر رو برای ادامه حرکت انتخاب می کنین.  فرعی یا اصلی؟
لطف کنین در قسمت نظرات فقط بنویسین فرعی یا اصلی و هیچ توضیح دیگه ای ندین!

یکی دو روز مونده به انتخابات شایعات شنود تلفن همه جا پیچیده بود. بعد از انتخابات و درگیری های چند روز اول، این شایعات دیگه همه گیر شده بود تا اینکه بالاخره روز اول تیرماه شرکت نوکیا فروش ابزار شنود به ایران رو رسمن اعلام می کنه تا هم فروش نوکیا در کشور به شدت پایین بیاد، هم ترس استفاده از تلفن بیشتر بشه.
چند روز بعد از دور اول آزادی دوستانِ دربند، بچه ها دونه دونه از نحوه بازجویی ها نوشتن. یه چیزی که میون اون نوشته ها خیلی به چشم می اومد، پرینت پیامک های شش ماه گذشته بچه ها بود که به عنوان ابزاری برای بازجویی و تحت فشارهای روحی قرار دادن استفاده می شد. بعد از اون ماجرا خبرهایی درز پیدا کرد که مخابرات با نصب سیستم های جدیدی که عمدتاً از نوکیا خریداری کرده، سرورهایی نصب کرده که قابلیت ذخیره پیامک های شش ماه گذشته همه کاربران همراه اول و ایرانسل و تالیا رو داره و هر وقت که نیاز بشه میشه برای هر فردی، براحتی اون اطلاعات رو بازیابی کرد.
خریده شدن سهام هشت میلیارد دلاری مخابرات توسط سپاه، فضای اختناق رو تو کشور زیاد کرد. از بین رفتن حیطه خصوصی افراد مهم ترین موضوع بحث تو اون روزها بود.
از همه اینا که بگذریم، تازگی ها متوجه موضوعی شدم که نمی دونم چند وقته رو سرور مخابرات نصب شده،  علاوه بر اینکه میشه پیامک های شش ماه گذشته هر فردی رو بازیابی کرد و پرینت گرفت، مخابرات توانایی پردازش هر پیامکی که از هر فردی فرستاده میشه رو داره. فکر کنم کلماتی خاص هستن که با نوشتن اونا، ابزارهای مخابرات عکس العمل نشون میده. الان شما اگه بنویسین “احمدی نژاد” (فقط به همین صورت) پیامکتون به هیچ عنوان به مقصد نمی رسه. بقیه کلماتی که برای سیستم تعریف شده رو نمی دونم. این موضوع خیلی شبیه یه سیستم شنود تلفن ها در آمریکا هست که چند سال پیش خیلی تو امریکا سر و صدا کرد. اون سیستم شنود به کلماتی مثل الله، بوش و … حساس بود.

اینکه مخابرات چه کارهای دیگه ای با این ابزارهای جدید می تونه انجام بده رو نمی دونم ولی هر روز شعاع دایره زندگی خصوصی تو ایران تنگ تر میشه. هوا بس ناجوانمردانه سرد است.

پ.ن: دوستان اطلاع دادن که نوشتن احمدی نژاد به فینگلیش هم باعث میشه که پیامک ها ارسال نشه!

نمی دونم اخلاق سیاسی در مورد این مسأله چی میگه. اما بهر حال یه سیاستمدار، باید سیاست ورز باشه و نه لزوماً قهرمان. حجاریان اولین نفریه که اعلام می کنه که اعترافات دروغین بوده و او فقط بازیگر خوبی بود. حجاریان در حالی که هنوز این آتش این جریانات شعله وره و بسیاری از اصلاح طلبان در زندان هستن و منتظر موعد دادگاه، این جملات رو بیان می کنه تا شوکی به عرصه شطرنج سیاست در ایران وارد کنه. باید منتظر عکس العمل های گفتاری و رفتاری این اظهار نظر قابل پیش بینی ولی کمی زودهنگام بود.

این نوشته قدیمی در روز اعتراف حجاریان رو هم از دست ندین.

اون مطلبی که تو پست پیش بهش اشاره ای داشتم، با ویرایش هایی به متن خنثایی تبدیل شد و توی شماره امروز نیم نما منتشر شد. هر چند به دلیل سرعت در ویرایش و حذف دو پاراگراف از 4 پاراگراف و جایگزینی یه سری توضیحات، باعث شد که چینش متن بهم بخوره و استحکام استدلالیش متزلزل بشه، اما فکر می کنم خوندنش براتون جالب باشه.

جنبش سبز و نقد اشتباه!

یه مطلب نوشته بودم برای دوستان نیم نما، که دوستان فرمودن خیلی تنده، بهرحال ما اگه بخواهیم در عالم مجازی هم وحید نیا شویم، دوستان نمی گذارند. فقط خواستم بگم که من می خواستم اما نذاشتن!

بعضی وقت ها یه پیش بینی می کنه و بعدها هی کیهان و صدا و سیما و مرتضوی و … سعی می کنن جوری وانمود کنن که اون پیش بینی ها داره درست از آب در میاد و هر چیزی رو به اون ربط بدن. مثلا تهاجم فرهنگی و کودتای مخملین که شاید 10 سال پیش اونو مطرح کرد. سال ها کیهان هر حرکتی رو به کودتای مخملین ربط میداد و آخرش هم سر قضیه بنیاد سوروس اون نمایش رو به راه انداختن.

بعضی وقت ها هم کاری اتفاق افتاده و ایشون تو سخنرانی های بعدش، هی تکرار می کنه که من بارها گفته بودم، من تو محافل خصوصی گفته بودم، من پیغام داده بودم و …

بهر حال بصیرت سیاسی ایشون داره به حد پیش بینی و پیشگویی می رسه.

هوا خنک شده، کمی سردم شده، دست هام رو میزارم تو جیبم، کمی خودم رو تو خودم جمع می کنم، می ایستم، نگاهی به آسمون میندازم، هوای بارون نیست، تو دلم فرهاد می خونه؛ آخ اگه بارون بزنه. سرم رو برمی گردونم، به پشت سرم نگاه می کنم. انگار دنبال چیزی میگردم، نمی دونم چی، ولی خیره به پشت سرم نگاه می کنم. هیچ نیست، هر چه بود، پیش از این ها بود. به راهم ادامه میدم.
هر قدمی که برمیدارم، صبرم کم تر میشه، تند و تند و تندتر قدم برمیدارم. بالاخره میرسم، خالیه، این بار آدم های دنیا فهمیده ان که برای هر کسی تو این دنیا جایی هست. صبرم که تموم میشه، چشام کمی خیس میشه. به گمونم دلش برای چشم های کسی تنگ شده که …
به آدم هایی که بی هیچ توجهی به من، از کنار من رد میشن، هیچ توجهی نمی کنم. به این مشبک شب نگاه می کنم و خاطره هامو دونه دونه برای نم چشمام تعریف می کنم.

چنان آتشی می زند لبانش که بر لبانم آرام گرفته است، چنان آرامشی می دهد دستانش، که در دستانم آرام گرفته است، چنان شوری برپا می کند نگاهش که بر نگاهم آرام گرفته است. سرزمین مقدس جولانگاه ابدی عشق، سرزمین تضاد هاست. آرامش و بی قراری، هست و نیست، بود و نبود، مست و هوشیار، خواب و بیداری، یقین و تردید است.

گاهی باید سال ها غرق در تردید بود تا بتوان یقین ابدی را در آغوش کشید.

سرزمین مقدس سقوط نخواهد کرد(+). در واقع هر کس و هر رابطه ای در آن راه ندارد. فقط و فقط رابطه هایی که توانسته اند، هفت خوانی را با موفقیت پشت سر بگذارنند و چنان ریشه بزنند که بزرگ ترین طوفان ها هم نتواند خللی بر آن وارد کند، شرط لازم برای ورود به سرزمین مقدس دارند.

سرزمین مقدس، پانهادن در آسمان هفتم وادی عشق است و شرط لازم برای ورود به آن، ماندن و صبر کردن و عشق ورزیدن و شور داشتن  در همه مراحل قبلی است. باید جمله جان شوی، تا لایق جانان شوی.

و مطمئن باشید که اگر گام به گام و مرحله به مرحله را به درستی و با طمانینه و تدبر طی کرده باشید، سقوط نخواهید کرد.

در سرزمین مقدس، تو از همه خواسته هایت می گذری، تو از همه نیازهایت می گذری، از همه آدم های زندگیت می گذری و فقط او را می خواهی، به او نیاز داری، و تنها کس و همه کست او می شود. در سرزمین مقدس همه خواسته ها و نیازهایت؛ خواسته ها و نیازهای او می شود و همه سعی و تلاشت بر آن است که نیازها و خواسته های او را برآورده سازی.

در سرزمین مقدس، چشم هایت او را می بینند، گوش هایت او را می شنوند، دست هایت او را لمس می کنند، پاهایت به سمت او به حرکت در می آیند، شامه ات او را بو می کند، بدنت آرامش بخش و لذت بخش او می شود…

سرزمین مقدس، سرای اوست، و تو برای او!

در سرزمین مقدس گهگاه باید نشست و به آن جا زل زد. به آن جایی که می دانی همه دنیا در آن گوی کوچک زیبا جا گرفته است. سرزمین مقدس جایی است برای بغض، اشک، خنده و نگاه.

و نگاه می تواند یک روز معمولی را به روزی فراموش نشدنی تبدیل کند.

در سرزمین مقدس، مهم ترین نقش را دست ها ایفا می کنند و دل که صد شور در آن برپاست. در سرزمین مقدس آرزوهایی که سال های سال در حسرتشان بوده اید، محقق می شود. چنان تحققی که حتی در رویاهایتان هم نمی دیده اید. در سرزمین مقدس، دنیا چنان بهتان لبخند می زند که گمان می برید که مرکز دنیا هستید و همه و همه در خدمت شما؛ تا شما لذت بخش ترین روزها و شب های زندگیتان را بگذرانید.

لذت حضور در سرزمین مقدس بزرگ تر از آن است که وصف شود.

در سرزمین مقدس، نگاه کردن می تواند مسائل حلال را به حرام تبدیل کند، پس با چشم دل، از دیدن زیباترین ها لذت ببرید.
در سرزمین مقدس، صداها معانی متفاوتی با مکان عادی دارند، خوب گوش کردن، سبب خوب شنیدن نمی شود، باید معانی را بدانی.