اشک ها

یادته که یه روز بهت گفتم: “دوست دارم به اندازه همه اشک هایی که ریختی، که ریختم”. دلم می خواد بدونی که این روزا یه کم فرق کرده. این روزا دیگه همه اشک هام سهم تو و خواستن تو نیست. این روزا اشک هایی هست که با سوز همراهه. این روزا اشک هایی زیاده که با فریاد “مرگ بر دیکتاتور” همراهه. این روزا اشک هایی هست که حین فرار از دست غاصبان رأی من و تو از چشام سر می خوره. این روزا اشک های سوزناکی هست که “حافظان امنیت مردم، یاور رهبر” به من و دوستام هدیه میدن. این روزا اشک هایی هست که دیگه علاجش صدای آرامش بخش تو نیست، علاجش دوده.

فاطیما یادته هر وقت درباره کتاب های خوب بحث می کردیم، من همش می گفتم “خانه ارواح، نوشته الیزابل آلنده”. دلم می خواد بدونی تهران این روزا مخوف تر از خانه ارواح شده، دلم می خواد بدونی هر چقدر مخوف باشه من و دوستانم نومید نمیشیم. دلم می خواد بدونی ما تاریخ رو بهتر از دیکتاتورها بلدیم. ما می دونیم تو شیلی و اسپانیا، یونان و آرژانتین چه بر سر دیکتاتورها اومده. ما می فهمیم و حس می کنیم که هیچ خونی پایمال نمیشه، ما مردمی که 18 تیر امسال به خونخواهی خون های ریخته شده 10 سال قبل به انقلاب اومده بودن رو به چشم دیدیم، شعار دادن هاشون، نترسیدن هاشون، کتک خوردن هاشون، فرار کردن هاشون، ما مردمان همدیگه رو دیدیم، ما مردمان همدیگه رو حس کردیم. ما فهمیدیم که اونی که رفتنیه، اونی که محکوم به شکسته ما نیستیم، مایی که بعد از 10 سال اومده بودیم بگیم “الله اکبر” ؛ بعد 10 سال اومده بودیم تا بغضمون رو بشکنیم، کمی فریاد بزنیم. آخه تو که می دونی 10 سال قبل چطور اشک های تمساح دوستان یاور به ما حتی اجازه عزاداری نداد. حتی به ما اجازه نداد که بگیم ما مظلومیم و شاکی!