2 راه شناخت

مدت هاست در هر جمعی که بحثی از عشق و دوست داشتن میشه، خیلی زود به این نتیجه میرسم که نمی تونم اون جوری که بقیه فکر می کنن، فکر کنم. خیلی زود به این نتیجه می رسم که باید خودم رو سانسور کنم. باید سانسور کنم چون حس می کنم حرف ها و باورهام در فضایی کاملاً متفاوت سیر می کنه. عشق با شور و شوق و اشتیاقش، نهایت و کمالِ مهر ورزیدن و دوست داشتنه! دوست داشتنی افسار پاره کرده و مهار ناپذیر، طغیان گر و آتش افشان، اما می دونین چیه؟ عشق به هر حال دوست داشتنه ولی آیا میشه بدون شناخت لیلایی، محبوبی و معشوقی؛ دوستش داشت و عاشقش شد و مجنون؟ تا حالا فکر کردین، چرا بعضی ها از مرحله دوست داشتن عبور نمی کنن و به «عشق ناب» نمی رسن و چرا بعضی ها اینچنین دل باخته، خود باخته و بت پرست میشن؟

بنظرم چون دو روش شناخت وجود داره: راه دل و راه عقل!

راه دل، راه جنون و دیوونگیه. اما مجنون ذهنش کار می کنه و شعور داره. مجنون کسیه که منطق حسابگر عقلا رو نداره. شاید بهتر باشه بگم که نه تنها از منطقِ عقلا بی بهره است، بلکه از اون فراریه. عاشق،تعقلِ خاصِ خودش رو داره. تعقلِ عاشق، مخالف با استدلال و استنتاج و منطق به مفهوم منطقِ ارسطویی و صغری کبری چیدن ها و قیاس هاست. تعقلِ عاشق یه جنس دیگهست. تعقلِ عاشق، تفکر در عشقه. عاشق مثل همه با مغزش فکر می کنه، ولی مغزش با بقیه فرق داره. دلِ عاشق، نه در سینه اش، بلکه در مغزش جای داره.
من واقعاً فکر می کنم که کسی که راه شناختش از راه عقله؛ هرگز نمی تونه بفهمه عشق یعنی چی، چه برسه به عاشق شدن!