نمی دونم یادتون هست یا نه، نمی دونم هیچ وقت حس کردین یا نه، نمی دونم هیچ وقت درک کردینش یا نه؛ که چقدر ما سالیان متمادی رنج بردیم؛ که چقدر مدت ها ما زجر می کشیدیم از نداشتن رهبری که شایستگی رهبر بودن ما رو داشته باشه. ما مدتها خودمون رو فریب دادیم که خاتمی می تونه و شایسته اینه که رهبر اصلاحات لقب بگیره. اصلاحاتی که خواست اصلی قشر متوسط شهری بوده. اما ترس و محافظه کاری و امتیاز دادن های بیش از حد رئیس جمهوری 24 میلیونی محبوب ما به اقلیت زیاده خواه رو، همه ماها دیدیم و درک کردیم و با تموم وجود زجر کشیدیم.
اما حالا ما رهبر خودمون را پیدا کردیم. سیاستمداری که از شکست نمی ترسه و قواعد بازی در نظام سیاسی ایران رو خوب بلده. ایران همیشه پر از اصلاحا طلبانی برجسته ای بوده که بازی در درون ساختار سیاسی ایران رو خوب بلدن، اما سقف پرواز کوتاهی دارن و همچنین زیادن رجال سیاسی برجستهای که سقف پرواز بلندی دارن اما بازی در درون ساختار سیاسی را بلد نیستن و مجبور به ترک ایران میشن. اما اینک کسی اومده که با آگاهی کامل از قواعد بازی سیاسی در ایران؛ سقفی برای پروازش قایل نیست.
مردی پس از بیست سال سکوت اومده، سپاس و صد سپاس از میرحسین موسوی بزرگ که مردانه و سیاستمدارانه ایستاده است.
تو رو خدا مواظب باش:(((
خیلی خوشم اومد.
پست های قبل از انتخاباتت رو که خوندم دلم گرفت.. چقدر امیدوار بودیم!
من بهش رای ندادم. ولی تا اینجا قبول دارم که همونیه که تو می گی. امیدوارم همین باشه که به نظر می رسه