کی صداهای خوبی از اردوی اصلاح طلبان خواهد آمد؟

عبدالله نوری؛ تکرار اشتباه گذشته؟
اقبال گروهی از اصلاح طلبان به سمت عبدالله نوری که جایگاه خاصی در برخی لایه های جامعه شهری دارد، جای تامل و بحث فراوان دارد. به احتمال فراوان مهمترین دلیل برای فراخوانی عبدالله نوری استفاده از ظرفیت این لایه های به تازگی قهر کرده با انتخابات می باشد. اما آیا عبدالله نوری پتانسیل به صحنه کشاندن عده زیادی از افراد این لایه ها را دارد؟ آیا او از خاتمی محبوب تر است که مجبور شد برای گرفتن رای در تهران در دور دوم مجلس اسم خودش را از اتئلاف حذف کند؟ چرا و چگونه بعضی از اصلاح طلبان به این نتیجه رسیده اند که او باید بیاید؟ واقعاً این دسته چند درصد احتمال می دهند که عبدالله نوری کسی باشد که اجماع اصلاح طلبان را در پی داشته باشد؟ و چقدر احتمال می دهند که او از فیلتر شورای نگهبان رد شود؟ آیا خود عبدالله نوری احتمال می دهد که بتواند رئیس جمهور شود؟

از هر منظری نگاه کنیم عبدالله نوری گزینه مطلوب اصلاح طلبان نخواهد بود و دعوت از او فقط سبب هدر دادن فرصت ها و از دست دادن زمان می شود. اما می توان اینگونه اندیشید که اصلاح طلبان با آگاهی از موارد بالا، نام عبدالله نوری را بعنوان یک استراتژی به زبان می آورند. که این استراتژی کاملاً مثبت و مفید به نظر می رسد. بر طبق این استراتژی نام نامزد اصلی اصلاح طلبان تا چند ماه آخر به میان نیاید تا بتوانند او را از شر تخریب کیهان و صدا و سیما در امان بدارند. مسلما چنین رویکردی اتفاقی مثبت و موجب رقابتی سالم خواهد شد.

اما فرض وجود چنین استراتژی در اردوگاه اصلاح طلبان بیش از حد خوش بینانه هست، آنها بارها و بارها در انتخابات گذشته چه زمانی که پیروز بودند و چه حالا که طعم شکست برایشان تکراری شده است، نشان داده اند  که با استراتژی و حرکت های هدف دار میانه ای ندارند.

در حقیقت با نگاه واقع بینانه بحث نامزدی عبدالله نوری جز به سود حریف نمی تواند باشد، نوری حتی اگر بتواند از سد فیلتر شورای نگهبان عبور کند، در انتخابات علاوه بر رقابت با اصولگرایان باید شاهد حضور کروبی و حتی نامزدی دیگر از اصلاح طلبان میانه رو باشد. بدون شک سرنوشتی بهتر از سرنوشت دکتر معین را نمی توان برای او متصور شد. اصلاح طلبان بارها در سخن و تئوری نشان داده اند که به تاریخ علاقه خاصی دارند ولی در عمل هیچگاه نشانه ای از آن دیده نشد. حال باید منتظر ماند و دید که آیا از اشتباه چهار سال قبل و نامزد شدن کاندیدایی که حتی در میان اصلاح طلبان هم اجماعی کاملی روی آن نبود، درس می گیرند و یا همچنان در خواب غفلت یکی پس از دیگری فرصت ها را از دست می دهند.

خاتمی؛ عصر قحط رجال؟
اما دعوت دوباره از خاتمی به چه معناست؟ آیا در اردوی اصلاح طلبان قحط رجال است که دوباره از سید محمد خاتمی می خواهند بیاید؟ اگر چنین اتفاقی برای اصلاح طلبان افتاده باشد، باید پرسید که چرا سیستمی که هشت سال در راس امور بود، زایش مدیر نداشت؟ و البته اصلاح طلبان بدون شک در پاسخ خواهند گفت قحط رجال نیست، بلکه کاندیداهای احتمالی اصلاح طلبان همگی از پیش رد صلاحیت شده اند. البته این مورد یکی دیگر از ضعف های استراتژی اصلاح طلبان است که با چند پیروزی ساده در انتخابات گمان برده اند که دیگر برای همیشه از سد شورای نگهبان رد شده اند و همه نیروهایشان را با بی فکری در جریانات سیاسی کم مصرف (اگرنگوییم بی مصرف) کرده اند.

با وجود اینکه اصلا معتقد نیستم قحط رجال شده است، حتی در اینصورت نیز، حضور خاتمی را اشتباهی مهلک می دانم! حضور دوباره خاتمی چه دردی را می تواند اصلاح کند؟ مگر نه اینکه سیستم و استراتژی اصلاح طلبان مشکل دارد، پس چرا دوباره باید از خاتمی خرج کرد؟ چرا چهره ای جدید نیاید تا خاتمی بعنوان رهبر اصلاح طلبان در اندیشه اصلاح استراتژی های بلندمدت تر باشد. دعوت از خاتمی نشان دهنده چیزی جز حرص دوستانش بر سر قدرت نیست، همان حرصی که در شورای اول شهر تهران نقاب از چهره خیلی ها برکشید. از طرف دیگر و مهمتر این حضور جنبه دیگری نیز دارد که احتمال وقوع آن هم کم نیست. اینکه اصولگرایان نیز فقط با یک نامزد یعنی احمدی نژاد وارد کارزار انتخاباتی شوند و آنگاه چه کسی می تواند در این عدم اقبال عموم مردم به انتخابات پیروزی خاتمی را تضمین کند؟ شکست خاتمی از احمدی نژاد یعنی پایان بی چون و چرا اصلاحات برای زمان زیادی و جریح تر شدن احمدی نژاد که دیگر رقیبی محبوب تر از خود در بین مردم حس نمی کند. مسلماً احمدی نژاد سرمست از شکست اسطوره اصلاح طلبان عرصه فعالیت اصلاح طلبان و رسانه های آنان را تنگ و تنگ تر خواهد کرد. چرا باید چنین ریسکی کرد؟ چرا؟

با مروری در ذهن خود می توانیم افراد زیادی را بخاطر بیاوریم که تجربه سالها حضور در بالاترین لایه های مدیریتی کشور بصورت موفق را داشته اند و کاملا اصلاح طلب یا حداقل تکنوکرات هایی بشمار می روند که اشتراکات زیادی با اصلاح طلبان داشته و دارند. تکنوکرات هایی که نشان داده اند برخلاف اصلاح طلبان فقط به تئوری پردازی نمی کنند و در عرصه عمل از موفق ترین مدیران ایران نیز بوده اند. هرگز نمی فهمم که چرا کسی نامی از آنها برای نامزد شدن در انتخابات نمی برد. بیژن زنگنه، غلامحسین کرباسچی، کمال خرازی، نجفی(که زمزمه هایی بر احتمال حضور او است) و شاید باز هم بتوان بر آنها نامی اضافه کرد. نام و اعتبار بیژن زنگنه و شهرت و محبوبیت او هیچ از خاتمی 75 کم ندارد، چرا کسی از او دعوت نمی کند؟ از  16 سال وزارت موفق او نمی شود و نمی توان به راحتی گذشت. او دیگر باید چه کند که صلاحیت ریاست جمهوری را داشته باشد؟ یعنی او از کسی که چند سال شهردار تهران بوده و استاندار اردبیل برای ریاست جمهوری صلاحیت کمتری دارد؟ پس در چه منصبی باید از تجربه بی نظیر چنین مدیران بلندپایه ای استفاده کنیم؟

کمی به خودمان بیاییم، هرگز تعداد مدیران موفق که توانایی جلب رای مردم را داشته باشند در اردوگاه اصلاح طلبان  کم نیستند. به جای دعوت دوباره از خاتمی برای نامزد شدن، از او و هاشمی و کروبی دعوت کنیم که تمام قد وارد کارزار انتخابات به منظور حمایت از کاندیدای مورد اجماع همه اصلاح طلبان شوند. بی شک اگر خاتمی و هاشمی و کروبی جایگاهی بین مردم داشته باشند کاندیدای مورد نظر همه آنها نیز می تواند از چنین جایگاهی استفاده کند.

اصلاح طلبان اگر عاقل باشند، احمدی نژاد دوباره رئیس جمهور نخواهد شد.