فاطیما

گفته بودم عشق دادنه و نه گرفتن! عشق نثار کردن بدون هیچ چشم داشتی از طرف مقابل، عشق یعنی خود را در دیگری دیدن و بس! تو این رابطه چند ساله هیچ وقت، هیچ وقت حس نکردم که تو بیشتر از من حس داری، هیچ وقت. نه این که فکر کنم تو عاشق نیستی ولی من عاشق تر بودم، بهرحال تو عاشق نبودی که من عاشقت شدم. از اینکه بی نهایت دوستت داشتم و عاشقت بودم، عاشق تویی که شایسته دوست داشته شدنی به خودم می بالیدم و البته هنوز هم عاشقم و به خودم می بالم! اما اما اما…
این روزها حس می کنم که کمم، یعنی عشقم کمه، نه اینکه کم باشه که خودت می دونی چقدر دوست دارم، ولی در برابر عشق تو کمه، حس می کنم، نمی دونم، فکر می کنم که این روزها تو عاشق تری!!! خس می کنم اگر روزی این احساس من بود که خودنمایی می کرد، حالا این ایثار توست که چشم نوازه! این روزها نمی دونم در برابر این همه نثار کردن هایت، این همه از خود گذشتن هایت چه کنم!؟ بیشتر از پیشتر دوست می دارم، مطمئن باش که بار دیگر در این مسابقه دوست داشتن، من از تو سبقت خواهم گرفت، بار دگر من عاشق تر خواهم شد…

فاطیما، فاطیما، فاطیما…

این صیقلی شدنمون رو دوست دارم، بدون اونکه از هم بخواهیم، خودمون رو برای همدیگه صیقل داده ایم، ما کنار هم بزرگ شدیم و همانی شدیم که دیگری می خواست. ما گاه آگاهانه و گاه ناآگاهانه هر آنچه که برای دیگری ناخوشایند بود رو از خود زدوده ایم. ما دیگری رو بر خود ترجیح دادیم، و این عین عشقه! این عشق عجیبه…مگه چند ثانیه دست من تو دست تو بود، مگه چند ثانیه چشم من زل به چشمات زده بود، مگه چند ثانیه با هم بودیم که این چنین هم دیگه رو می خوایم، می دونم الان میگی فاسق نشو، ولی من سرمست از روحت، جسمت رو می خوام، لبانت را بسان نگاهت، آغوشت را بسان صدایت، تنت را بسان افسون درونت می خواهم! بیا که رونق این کارخانه کم نشود به زهد هم چو تویی و به فسق هم چو منی!!!

همیشه گفته ام و باز به تکرار می گویمت:
              اگر برجای من غیری گزینددوست،حاکم اوست
              حرامم باد اگر من جان به جای دوست بگزینم
هر چند می دونم که تو هم مدتهاست که بر خودت حرام کردی، از این که هستی، از اینکه عاشقونه هستی مرسی زیااااااد، ای نوشخند صبح، ای فاطیما…